Recenzja #1192 Clap

Poczuj rytm i stwórz własną orkiestrę! Clap to zabawna gra imprezowa, w której gracze wykonują rytmiczne gesty zgodnie z metronomem. Czy uda Ci się utrzymać tempo i nie zapomnieć o żadnym fragmencie piosenki?
Informacje o grze
Autor gry: Francisco Gallego Arredondo
Wydawnictwo: MagicBox
Liczba graczy: 2-6
Czas gry: 15 minut
Wiek: 10+
Gra została przekazana mi bezzwrotnie w ramach recenzji od wydawnictwa MAGICBOX GAMES . Nie miało to wpływu na kształt mojej opinii.
Współpraca reklamowa z Ceneo.pl


Clap to niewielka karcianka, która pojawiła się w portfolio nowego wydawcy sprowadzającego gry na polski rynek… Po bardzo dobrym, dedukcyjnym City Chase, kreatywnym ICON i świetnym Crack list, na sam koniec zostawiłam sobie imprezowe Clap. Moje córki kształcą się muzycznie, a ja od dawna szukałam dobrej gry wykorzystującej zmysł słuchu… Czy coś mogło pójść nie tak? Zapraszamy do recenzji!
Przegląd elementów i zarys rozgrywki

Clap to niewielka gra, która składa się jedynie z talii kart oraz zestawu instrukcji w różnych językach. Karty są dość cienkie i niestety niezbyt atrakcyjnie wizualnie. Patykowaty ludzik wygląda jak szkic, a nie finalny obrazek… Rozumiem, że obrazki powinny być czytelne, szczególnie że przedstawiają gesty, które gracze muszą szybko wykonywać, ale myślę, że dałoby się to zrobić jednak nieco ładniej. Duże zastrzeżenia mam również do instrukcji, która jest niejasna, szczególnie jeśli chodzi o rolę gracza odkrywającego rolę metronomu. Brakowało mi w niej przykładów i dokładnego przedstawienia przebiegu rundy.
Na czym polega zabawa? Jeden z graczy odgrywa rolę metronomu i głośno liczy tempo, a pozostali gracze muszą wyrobić się w czasie i w odpowiednim momencie przedstawić dany gest. Za każdy błąd metronom przydziela karne punkty. Po każdym takcie dokładane są kolejne karty, do momentu, w którym każdy gracz będzie miał przed sobą 4 obrazki z gestami. Cała zabawa trwa do momentu, w którym każdy z graczy zostanie prowadzącym.

Recenzja gry
Trzeba przyznać, że w swoich założeniach rozgrywka w Clap brzmi całkiem nieźle. Jedna osoba liczy i dokłada karty, a inne przedstawiają wymagane gesty. Niestety w praktyce to się niezbyt dobrze sprawdza… Najtrudniejsze zadanie ma zdecydowanie gracz będący „metronomem”. Równe liczenie tempa jest praktycznie niemożliwe, chyba że gramy w gronie muzycznych specjalistów. Co więcej, osoba, która liczy, musi jednocześnie dokładać karty i to w odpowiedniej kolejności oraz dodatkowo kontrolować, czy inni nie popełniają błędów. Do Clap zdecydowanie przydałaby się aplikacja, która liczyłaby za graczy i wyznaczała równe tempo. Oczywiście możemy nieco przymknąć oko na nierówne liczenie i po prostu dać się ponieść zabawie. Jeśli potraktujemy Clap jako lekką imprezówkę, przy której można się pośmiać, gra może się spodobać.

Myślę, że Clap mogłoby być naprawdę dobrą pozycją edukacyjną. Pokazywanie rytmu i tworzenie własnej melodii to świetne ćwiczenie z kształcenia słuchu. Możliwe, że gra znalazłaby zastosowanie na lekcjach muzyki… Co ciekawe, możemy dodatkowo „podkręcić” tempo zabawy i wprowadzić karty, które zwiększają częstotliwość wykonywanych gestów. Clap to całkiem niezły pomysł, chociaż dla nas okazał się bardziej frustrujący niż zabawny. Może podeszliśmy do gry zbyt rygorystycznie… No cóż, kontynuujemy poszukiwania idealnej gry wykorzystującej zmysł słuchu.



Podsumowanie
Clap to niewielka gra karciana, która bardziej sprawdzi się na lekcjach muzyki niż na imprezach. Rola gracza odgrywającego metronom jest trudna i praktycznie awykonalna dla zwykłych graczy niebędącymi na co dzień związanymi z muzyką. Jeśli dołączymy do tego schematyczne obrazki, nie znajdziemy tutaj nic, co mogłoby przyciągnąć graczy szukających imprezowej rozgrywki i dobrej zabawy. Grę mogę jednak polecić dla nauczycieli kształcenia słuchu, którzy za jej pomocą mogą uczyć dzieci poczucia rytmu.
Mocne Strony:
- ćwiczy poczucie rytmu,
- niewielkie rozmiary opakowania,
- szybkie przygotowanie rozgrywki,
- dobry trening motoryki,
- szybka rozgrywka,
- sprawdzi się na lekcje muzyki.
Słabe Strony:
- niejasna instrukcja,
- bardziej dla profesjonalnych muzyków niż amatorów,
- schematyczna i nieatrakcyjna graficznie.
